سلام به همه دوستان

بعد از حدود ۳ ماه بالاخره یه وقتی شد که یه آپدیت کنیم این وبلاگ خاک گرفته رو

خبرهای زیادی هست که باید بگم ولی مهم ترین و اساسی ترین خبر کنسرت متالیکا در ترکیه بود که خودم هم تو اون بودم . نمی دونم که باید از کجاش شروع کنم . یعنی اصلا نمیشه تعریفش کرد . داستان رو بذارین از صبح روز کنسرت شروع کنم ( در مورد عکس ها باید بگم که دوستام از این کنسرت عکس ها و فیلم های زیادی گرفتن ولی چون اونا یه شهر دیگه هستن فعلا نتونستیم عکس ها و فیلم ها رو ردوبدل کنیم هر وقت که عکس ها و فیلم ها رو ازشون گرفتم تو وبلاگ میذارم

صبح ساعت ۵:۳۰ از خواب بیدار شدیم ( من و ۳ تا از دوستام که از ایران اومده بودن ترکیه ) . چون عجله داشتیم بدون اینکه صبحانه بخوریم ماشین گرفتیم و به سمت ورزشگاه راه افتادیم که حدودا نیم ساعت طول کشید . وقتی رسیدیم به منطقه مورد نظر با نگاهی به شهر دیدیم که حدودا کل شهر سیاه پوش ( متال باز ) هستن . در این بین ما رفتیم رستوران مک دونالدز و یه غذایی خوردیم .  که اونجا هم همه دختر پسرها متال باز بودن و برای کنسرت متالیکا اومده بودن . ساعت حدود ۷ و نیم اونجاها بود که ما جلوی ورزشگاه بودیم و اون جمعیتی که هر لحظه بهش اضافه میشد رو دیدیم . جمعیت زیادی که از ۳ شب قبل جلوی ورزشگاه بودن . اونایی که از شهرهای دیگه ترکیه اومده بودن استانبول . گروهی میگفتن ۱۰۲ ساعت بود که اونجا بودن . من و دوستام هم رفتیم دم دیوار نشستیم و جمعیت خیلی شلوغ بود . ساعت حدود ۹ صبح بود و درهاي ورزشگاه ساعت ۲ بعد از ظهر باز میشد . همینطور زمان مي گذشت و ما هم با هم و با جمعيتي كه كنارمون بودن صحبت مي كرديم . در مورد كنسرتي كه تا چند ساعت ديگه اش شروع ميشد ، در مورد آلبوم جديد متاليكا كه داره 12 سمپتامبر بيرون مياد ، در مورد اينكه درهاي ورزشگاه كي باز ميشن . چند ساعت ديگه هم گذشت و دوربين هايي كه از كانال هاي مختلف تلويزيون تركيه اومده بودن و بالاي ماشين هاي شبكه شون بودن از ما فيلم برداري مي كردن . كنار ورزشگاه يه پل هوايي هم بود كه هر وقت يكي ( كه بيشترشون براي كنسرت اومده بودن ) از پياده روش رد ميشد مردم جيغ و داد مي كردن . ساعت حدوداً 2 بعدازظهر شد و بيرون ورزشگاه جمعيت وحشتناكي جمع شده بود . دري كه جلوي ما بود حدود ساعت 3 باز شد و ما وارد شديم . دونه دونه فرستادن تو . اول بليط هامون رو گرفتن . بعد مچ بندهاي مخصوصي زدن به دست هامون كه مشخص كنه كه مال كدوم قسمت هستيم و كنسرت رو بايد از كجا ببينيم . بعد از بازرسي بدني رفتم داخل كه با ديدن ورزشگاه به اون بزرگي داشتم ديوانه ميشدم . اون ورزشگاه رو از قسمت تماشاگرها داشتم نگاه مي كردم . منتظر دوستام شدم تا بيان و بريم به سمت جلوي جلو . تا دوستام اومدن با هم سريع به سمت جلوي جلوي دويديم . دقيقاً كنار ميله هاي قسمت خودمون ، يعني جلوترين جايي كه ميشد و با قسمت " جلوي صحنه " فقط به اندازه 1 متر فاصله داشت وايستاديم . بين قسمت ما و قسمت جلوي صحنه با حصارهايي كه خودتون هم ميدونين كه چه شكلي هستن ، بسته شده بود . بين شون هم محافظ ها ايستاده بودن . اون تشكيلاتي كه براي كنسرت چيده بودن رو نميشه توضيح داد . كل زمين رو با پلاستيك هايي از جنسي خاص كه نه نرم بود و نه سفت پوشونده بودن . دو طرف طولي ورزشگاه محل فروش ساندويچ ها و نوشيدني ها بود . ما خيلي شانس آورديم كه اون جلوي جلو افتاده بوديم . خيلي شانس اورديم . جمعيت كم كم مي اومدن . همينطور به تعداد جمعيت در قسمت هاي مختلف ، از جمله قسمت ما كه بزرگترين قسمت بود ، قسمت جلوي صحنه ، قسمت سكوي تماشاچيان ، اضافه ميشد . يكي دو ساعتي تا جمعيت كامل بشه و مردم چيزايي كه مي خوان بخورن رو بخرن ، با آهنگ هاي راكي كه از صحنه پخش ميشد گذشت . اولين بار بود كه تو زندگيمون داشتيم اون صحنه به اون  بزرگي و اون جمعيت و اون شور و حال رو مي ديديم . خب ساعت حدود 5 و نيم شد و گروه اول يعني " د سورد "  اومد روي صحنه

شروع كرد به زدن . كارهاي خيلي خوبي داشت . آهنگ هاي قوي و ريف هايي محكم . حدوداً 45 دقيقه زد . بعدش حدودً يك ربع گذشت و گروه بعدي كه يه گروه هوي راك تركي بود اومد . " پنتاگرام " . كه طرفداراي زيادي تو تركيه داره .

بعد از اين گروه هم كه " داون " اومد . اون هم حدوداً 45 دقيقه زد .

حدوداً شب شده بود . ساعت 9 اجراشش تموم شد . توي ورزشگاه يك دونه صندلي خالي و يك كم جاي راه رفتن نمي تونستي پيدا كني . وقتي كه دستم رو مي گرفتم روي اون ميله حصار جلوم ، و با فشار اون ميرفتم بالا تا جمعيت رو نگاه كنم ، باورم نميشد كه توي چنين فضايي هستم . جمعيت مثل دريا بود . وقتي كه به سكوي تماشاگرها هم كه نگاه مي كرديم ، مردم پرشوروحالي رو مي ديديم كه منتظر متاليكا بودن .

 پروژكتورهاي صحنه روشن شده بود . ديگه همه منتظر اومدن "چهار اسب سوار" بوديم تا بيان و كل ورزشگاه بتركه . توي اون انتظار ، موج مكزيكي تو كل ورزشگاه شروع شد كه انتظار مردم رو نشون ميداد . حدود ساعت 10 شد كه ديديم كل ورزشگاه خاموش شد . تاريك تاريك . فقط يه نور آبي محو ، روي صحنه بود . و آهنگ " خوب بد زشت " شروع شد و صداي كل ورزشگاه بود كه همراهي مي كرد اين آهنگ رو . بله متاليكا داشت مي اومد . آهنگ كه تموم شد يك دفعه سه تا مونيتور بزرگي كه يكي در پشت صحنه ، دو تا در اطراف بودن ، شروع به كار كردن .

لارس آلریک رو نشون ميدادن كه داره با سرعت مياد طرف درامش و آب پرتغال معروفش رو بعد از يك كم خوردن به سمت تماشاگرها پرت كرد و بعد نشست و " مرگ خزنده " رو شروع كرد . بعد از يه طرف جیمز هتفیلد اومد ، از طرف ديگه کرک همت و از يه طرف ديگه رابرت تروهیو . بله متالیکا . كل ورزشگاه داشتيم مي خونديم همراه آهنگ . ديوانه كننده بود . داشتيم متاليكا رو ميديديم ولي باورمون نميشد . حس عجيبي بود كه تعريف كردنش خيلي سخته . هنوز هم باورم نميشه كه كنسرت متاليكا رفتم و از فاصله 30 متري ديدمشون . وقتي كه به اون قسمت آهنگ رسيد كه بايد مي گفتيم " دای " ورزشگاه تركيد . اونقدر بلند بود صدامون كه جیمز هتفیلد گوشهاش رو گرفت .

بعد از " مرگ خزنده " نوبت " زنگ ها برای که به صدا در می آید ؟ " بود كه ورزشگاه رو از خود بيخود كنه و همه مون رو به ياد " کلیف برتون " انداخت ، تمام احساسات با هم آميخته شده بودن آدم نمي دونست كه گريه کنه ، بخنده ، يا اينكه داد بزنه . نمي دونم چطور تعريف كنم اون حس رو . مغز من يكي كه ديگه جواب نميداد . " سوار بر آذرخش شو " سال هاي اول متاليكا رو بيش از پيش برامون زنده كرد . كرك همت گيتار سولوي اين آهنگ رو با تمام وجود ميزد . بعد از اون بود كه جیمز هتفیلد با تماشاگرها شروع به حرف زدن كرد خوش آمدگويي و غيره . اون تيكه معروفش كه با حالت سوالي ميگه " اوه یه ؟ " ، و ما جواب ميداديم " یه " . هي بلندتر تكرار ميكرد و ما هم بلندتر جواب ميداديم . " خوشه چین اندوه " آهنگ بعدي بود كه ما رو ياد كنسرت معروف سال 91 در مسكو انداخت . با همون قدرت و با همون حس و حال

در اين بين فشار جمعيت داشت خيلي زيادتر از قبل ميشد . چند نفر پشت من حالشون بد شده بود از فشار جمعيت كه با كمك محافظ ها به بيرون اورده شدن و رفتن از اون طرف دور زدن . بعد گيتار سولوهاي فل بداهه کرک همت بود كه ما رو به اوج رسوند . صحنه تاريك شد و هتفیلد ، " به دیوانه خانه خوش آمدی " رو شروع كرد سروصداي مردم خيلي زياد بود . " مسیح جذامی " ما رو خيلي تحت تاثير قرار داد بخصوص كه تا حالا اجراي زنده اش رو نديده بودم .

" و عدالت برای همه " خاطره هاي كنسرت " لایو شت " رو زنده كرد . اينجاها بود كه فشار جمعيت مجبور شدم كه از جايي كه هستم بيام بيرون . راستي از اين به بعدش من تكي بود چون من و دوستام توي اون جمعيت همديگه رو گم كرديم . " پشیمانی در کار نیست " آهنگ بعدي بود با اون ريف هاي وحشتناك آخرش . بعد صحنه تاريك تاريك شد . فقط يه نور به هتفیلد ميزد كه پشت به ما ايستاده بود شروع " محو شدن در سیاهی " و ديوانه شدن ما . کرک همت هم اضافه شد و گيتار سولوي اينترو رو شروع كرد . " ارباب عروسک های خیمه شب بازی " ورزشگاه رو وجه آورد . " شلاق " آهنگ بعدي بود .

بعدش کرک همت باز هم شروع به گيتارسولوي فل بداهه كرد كه متوجه شديم كه مي خواد چه آهنگي رو شروع كنه . بله " هیچ چیز دیگری مهم نیست " . ديگه خودتون حدس بزنين كه جمعيت چه سروصدايي كردن . كل ورزشگاه نورهاي كوچك شده بود كه مال فندك ها بود . انگار كه ستاره ها اومده بودن پايين . چه حس عجيبي .

بعد از اون " غم انگیز ولی واقعی " بود كه كل ورزشگاه مثل باقي آهنگها باهاش همراهي كرديم . بعد صحنه تاريك شد . صداي تيراندازي و انفجارهاي روي صحنه كه 2 دقيقه طول كشيد و آتش بازي هايي كه از دو طرف به هوا ميرفتن . بله " تنها مانده " شروع شد . بعد از اون و بعد از شوخي هتفیلد با تماشاگرها كه خيلي خنده دار بود " مرد شنی را وارد کنید " شروع شد

و بعد ، " آخرین نوازش " با اون آتيش هايي كه از دو طرف صحنه به هوا بلند ميشدن و اون گرمايي كه ميدادن ما رو ديوونه كرد . " در جستجویش باش و نابودش کن " آخرين آهنگي كه متاليكا روي صحنه زد . همه مي دونستيم كه آهنگ آخره . و كنسرت داره تموم ميشه . ساعت حدود 12 بود . آهنگ كه تموم شد تك تك اعضاي گروه اومدن پشت ميكروفون و خداحافظي كردن . لارس آلریک به همه قول داد كه براي تور اروپاي آلبوم جديدشون به زودي باز هم تركيه ميان . خداحافظي رو بعد از انداختن پيك هاي گيتار و انداختن چوب هاي درام انجام دادن . بله رفتن . جمعيت كم كم ، كم شد و همه به سمت دربهاي خروجي مي رفتيم . يك لحظه برگشتم و كل ورزشگاه رو نگاه كردم مردمي كه نصفشون نشسته بودن و نصفشون هم سريع به شمت دربهاي خروجي مي رفتن . باورم نميشد كه متاليكا رو ديدم . افسوس مي خوردم كه چه زود كنسرت تموم شد و چه زود اون شب داشت تموم ميشد . خب بعد از بيرون اومدن از ورزشگاه هم كه به سمت اون رستوران مك دونالدز رفتم . چون با دوستام قرار گذاشته بوديم كه اگه همديگه رو گم كرديم بعد كنسرت بريم اونجا . گردنم به شدت درد ميكرد از بس هد زده بودم و صدام در نمي اومد از بس داد زده بودم . صدام تا 2 روز همونطوري داغون بود .

خب اين خلاصه اي از اون شب افسانه اي بود . اميدوارم كه حس و حال حاكم رو تونسته باشم تعريف كنم